Thursday, October 27, 2016

អត់ទោស! តើអ្នកចេះភាសាខ្មែរទេ?

By Macara Vorn and Monineath Bunyay

This blog was developed as part of the Voices of Youth blogging internship assignment requirement. Views expressed here are those of the author's and do not necessarily represent or reflect the views of UNICEF.

To my fellow young Cambodians,

NOTICE: If you’re good with our language, Khmer, then it’s cool. Just read this for fun, or for a bit of a reminder. For those who can’t properly speak our language, you guys are the targets. *wink* We decided to put together this post because we believe that globalization has impacted Khmer language, one of the most crucial parts of our country’s identity. -Macara and Monineath

Okay, yes, globalization is a great thing! The nations of the world get to connect and share ideas as we all work together to find goodness in this world. Even our t-shirts are results of economic globalization - with cotton that originated in China, sewed in Mexico with machines from Japan, and shipped with American ships to Cambodia. As the nations of the world, we just happen to need resources from one another to thrive. Cultural globalization made international films and songs available to our eyes and ears. Technological globalization is the reason why we have trendy smartphones in our hands; with those smartphones,  we have access to social media, where we can connect with people, whether near or far. Political globalization allows governments to work together to bring about world peace.

But there is one problem- an enormous one indeed. We, as Cambodians, are losing a sense of our identity. We are losing our language through this excessive foreign influences. Language is indeed a part of the Cambodian identity - it makes us stand out from the crowd.

Cambodia is indeed an amazing country, with history that dates back to thousand years ago, creating a culture that has the power to amaze just any beings, including us Cambodians. Our cultures include valuable literature, music, and film; all of which are essentially linked to the Khmer language. Not being able to maintain our native language means that we are losing connection and interest in our country’s culture. Wouldn’t it be such a waste not being to grasp this cultural  gift from our ancestors?  

Considering oneself is a Cambodian, but does not have the ability to speak Khmer - wouldn’t it be such a shame? Not being able to maintain a certain mother-tongue language means losing the interaction with family and other citizens of the country. Communication amongst people in the same nation or community is very important- one just simply learns from another to form  a wider perspective.
We mostly tend to do something and forget another thing- usually a necessary one (or maybe it’s just us two?). We tend to learn foreign languages, but forget how important our own language is. Moreover, we risk of becoming, what we call nowadays, copycats. Yes. Cats who simply copy another. Our Cambodian ancestors were indeed intellectual and creative beings, who wrote significant pieces of language, created art and built the temples that represent our country today. By fully accepting foreign influence, we would be losing our language and limiting our unique national creativity that was passed down to us.

Like we said earlier, foreign influence is not entirely a bad thing. The international languages we learn would totally help with college or job applications. Plus, for example, everyone knows English, why wouldn’t we not learn it? However, we should always ALWAYS keep our national language in our hearts. We should thrive with it, and take it everywhere we go because it is our identity.

Let’s get into action, shall we?

ពួកយើង (អ្នកសរសេរទាំងពីរនាក់នេះ) ជក់មាត់និយាយភាសាបរទេស ដូច្នេះពេលខ្លះសរសេរខ្មែរម្តងៗ រាងដូចភ្លាវ ដូចចង់ភ្លេចពាក្យអស់ និងមិនដឹងថាពាក្យអង់គ្លេសខ្លះបកប្រែជាខ្មែរយ៉ាងម៉េចឲ្យចំ។ ពួកយើងសារភាពថាពិតជាខ្មាសខ្លួនឯងណាស់ ដែលពេលខ្លះប្រើពាក្យខ្មែរមិនសូវត្រូវ។ ពួកយើងសរសេរអត្ថបទនេះឡើង គឺចង់ដាស់តឿនដល់យុវជនខ្មែរ ឲ្យងាកមកចាប់អារម្មណ៍ ភាសានិងអក្សរខ្មែរ ដូចដែលបានលើកឡើងក្នុងកថាខណ្ឌខាងលើ។ ពួកយើងគិតថាគួរតែមាន ការផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់មួយចំនួនងាកមកប្រើជាភាសាខ្មែរវិញ។

រាល់ភាពផ្លាស់ប្ដូរទាំងអស់ចាប់ផ្ដើមពីរឿងតូចតាច។ តោះ! ឥឡូវអ្នកគួរតែប្តេជ្ញាថាគាំទ្រ និងប្រើភាសាយើងឡើងវិញឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ពួកយើងមិនមានន័យថាវាជាការអភិរក្សនោះទេ គ្រាន់តែថាយើងគួរប្រើប្រាស់ភាសានិយាយនិងសរសេរឲ្យបានត្រឹមត្រូវតាមក្បួនវេយ្យាករណ៍និងប្រើពាក្យឲ្យបានត្រឹមត្រូវតាមវចនានុក្រមខ្មែរ។

ការងារតូចតាចទាំងអស់ចាប់តាំងពីការប្រើអក្សរខ្មែរជំនួសអក្សរអង់គ្លេសដោយត្រាប់សូរភាសាខ្មែរ។ ជាពិសេស  ជាការប្រសើរបំផុតបើអ្នកអាចសាកបង្ហោះសារ (post) របស់អ្នកលើ Facebook ជាអក្សរខ្មែរ ដើម្បីជំរុញមជ្ឍដ្ឋានជុំវិញអ្នកពីការប្រើប្រាស់ភាសាខ្មែរ។ អ្នកសាកអានសារព័ត៌មានជាភាសាខ្មែរម្ដង វិញមើល៍!? ខ្ញុំចូលចិត្តអាន The Cambodia Daily ព្រោះគេសរសេរទាំងខ្មែរទាំងអង់គ្លេស ដូចនេះប្រហែល ជាអាចសម្រួលក្នុងការយល់ពីពាក្យខ្លះៗ។

ខ្ញុំជាសិស្សមហាវិទ្យាល័យ ថ្វីត្បិតតែការសិក្សារបស់ខ្ញុំភាគច្រើនមិនសូវប្រើប្រាស់ភាសាខ្មែរក៏ពិតមែន តែខ្ញុំគិតថាវាជាការប្រសើរដែលខ្ញុំនៅចងចាំភាសានិងអក្សរជាតិរបស់យើង។​ បទពិសោធន៍ដែលខ្ញុំជួបផ្ទាល់គឺថាគ្រាន់តែពាក្យសាមញ្ញៗសោះ ពេលខ្លះសឹងតែសរសេរមិនត្រូវ ចុះទម្រាំទៅប្រើភាសាផ្លូវការទៀត? ហើយពេលខ្ញុំឃើញមានសំណេរអក្សរខ្មែរសរសេរខុសរបៀបនិងខុសអក្ខរាវិរុទ្ធ វាធ្វើខ្ញុំឆេះដុំឆេវៗ ដោយសារតែយូរៗទៅ ការសរសេរភាសាខ្មែរលែងមានអ្នកយកចិត្តទុកដាក់អស់ហើយ ចុះទម្រាំដប់ ម្ភៃឆ្នាំទៀត តើការប្រើអក្សរនិងភាសាខ្មែរនឹងទៅជាយ៉ាងណា? នេះខ្លួនជាខ្មែរដូចគ្នាឃើញខ្មែរគ្នាឯង សរសេរខុសផង ចុះទម្រាំជាតិសាសន៍ដទៃដែលចេះភាសាខ្មែរទៀត តើពួកគេមានគំនិតយ៉ាងណា មកលើខ្មែរ? ម៉្យាងទៀត ការមិនសូវប្រើភាសាខ្មែរ នាំឲ្យយើងមិនសូវយល់ពីរឿងរ៉ាវកើតឡើងក្នុងប្រទេស ជាពិសេសរឿងនយោបាយជាដើម។

និយាយជារួម រាល់ការផ្លាស់ប្ដូរទាំងអស់គឺចាប់ផ្ដើមចេញពីអ្នក។ ចូរចាប់ផ្តើមប្រើប្រាស់ភាសា និងអក្សរខ្មែរឡើងវិញ ដើម្បីបង្កើនទំនាក់ទំនងឲ្យជិតស្និទ្ធជាមួយអ្នកជុំវិញខ្លួនយើងក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ខ្ញុំក៏សូមកោតសរសើរផងដែរដល់អ្នកដែលអាចប្រើប្រាស់ភាសាបរទេសបានយ៉ាងល្អ ផ្ទុយទៅវិញ ចំពោះគំនិតខ្ញុំផ្ទាល់ខ្ញុំយល់ថាពេលខ្ញុំអាចប្រើប្រាស់ភាសានិងអក្សរខ្មែរបានល្អវិញ វាធ្វើឲ្យខ្ញុំ មានមោទកភាពចំពោះខ្លួនឯង ដោយខ្ញុំអាចប្រើវាសម្រាប់ទាក់ទងមនុស្សជុំវិញខ្លួន និងអាច ចែករំលែកដល់ជាតិសាសន៍ដទៃពីវប្បធម៌ខ្មែរ។ ដើម្បីពង្រីកការយល់ដឹងជុំវិញខ្លួនយើង ឲ្យបានកាន់តែល្អប្រសើរ សូមកុំភ្លេចស្វែងយល់ពីប្រភពកំណើតរបស់ខ្លួនយើងផ្ទាល់ ជាពិសេស ភាសានិងអក្សរដែលជាកត្តាចម្បងជាងគេ។

No comments:

Post a Comment