Monday, September 26, 2016

សំបុត្រមួយដែលប៉ានឹងគ្មានឱកាសអាន

ដោយ​​ វ័ន្ត ច័ន្ទមករា

អត្ថបទប្លក់នេះត្រូវបានសរសេរឡើងជាផ្នែកនៃលក្ខខណ្ឌតម្រូវការងាររបស់កម្មសិក្សាជំនាញសរសេរប្លក់ក្នុងនៃកម្មវិធី​សំទ្បេងយុវជន។ ការបញ្ចេញមតិនៅទីនេះគឺជាការយល់ឃើញរបស់អ្នកសរសេរ និងមិនតំណាងឲ្យ ឬឆ្លុះបញ្ចាំងពីមតិ​របស់អង្គការយូនីសេហ្វឡើយ។


© Chanmakara Vorn 


ភ្នំពេញ, ថ្ងៃទី ១៥ មិថុនា ឆ្នាំ២០១៤

ជូន ចំពោះប៉ាជាពិសេស

ប៉ា…ខ្ញុំដឹងថាគ្មានម្តាយឪពុកណាដែលមិនចង់ឱ្យកូនល្អនោះទេ ប៉ុន្ដែពេលខ្លះកូនៗក៏ចង់ឱ្យគ្រួសារស្តាប់សំទ្បេងខ្លួនឯង ផងដែរ...

តាំងពីតូចមកអ្នកដែលខ្ញុំខ្លាចជាងគេគឺប៉ា។ ប៉ាជាអ្នកមានអំណាចទាំងកន្លែងធ្វើការ ទាំងនៅក្នុងផ្ទះ។ ប៉ាជាមនុស្សមាត់ធំៗ គឺចូលចិត្តនិយាយស្ដីគំរោះគំរើយ ហើយបើមិនត្រូវចិត្តទេ នោះប៉ានឹងស្រែកជេរតែម្ដង។ ខ្ញុំសង្កេតឃើញពេលខ្លះប៉ាហាក់បីដូចជាគ្មានហេតុផល ចង់ឱ្យតែគេធ្វើតាមចិត្តខ្លួនឯង។ ខ្ញុំឆ្ងល់តើហេតុអ្វីបានជាប៉ាស្រឡាញ់តែកូនប្រុស? ប៉ាដែរស្រឡាញ់ខ្ញុំទេ? ចុះហេតុអ្វីបានជាប៉ាចូលចិត្ដលើកដៃវាយដំខ្ញុំ ប្រើសម្ដីធំៗដាក់ខ្ញុំ? តើប៉ាចង់ឱ្យខ្ញុំល្អឬយ៉ាងណា? ចុះហេតុអ្វីបានជាប៉ាមិនប្រើវិធីសាស្ត្រសម្ដីទន់ភ្លន់ ឬក៏ប្រើពាក្យឱ្យល្អស្តាប់ជាងនេះបន្តិច?


ខ្ញុំចាំបានថា កាលពីខ្ញុំអាយុ៤ឆ្នាំ ប៉ាបានយកតេឡេទូរទស្សន៍មកវាយចំកំភួនជើងខ្ញុំមួយទំហឹង ពីព្រោះខ្ញុំបានឈ្លោះគ្នាជាមួយបងប្រុសជីដូនមួយដែលប៉ាយកមកចិញ្ចឹម។ យើងបានឈ្លោះគ្នាដោយសារតែរឿងដណ្ដើមគ្នាបើកទ្វារផ្ទះឱ្យបងស្រី ។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានខាំបងជីដូនមួយ ហើយមិនចាំថាហេតុអ្វីបានជាប៉ាគាត់មកវាយខ្ញុំ (ប្រហែល ដើម្បីបញ្ចប់ជម្លោះ?)។

តាំងពីប៉ាបានទៅបន្តការសិក្សា មិនថាម៉ាក់មិនថាខ្ញុំ ឃើញថាប៉ាប្រើពាក្យពីរោះស្ដាប់ជាងមុនបន្តិច។ ប៉ាលែងលើកដៃវាយខ្ញុំទៀតហើយ។ អាចទេ? ព្រោះប៉ាគិតថាខ្ញុំធំហើយ? ឃើញអ៊ីចឹងខ្ញុំសប្បាយចិត្តបន្តិច តែនៅតែមិនហ៊ានទៅនិយាយ លេងជាមួយប៉ាប៉ុន្មានទេ ពីព្រោះខ្ញុំតែងតែមានកូនចិត្តខ្លាចប៉ាមែនទែន។ ខ្លាចណាស់ ខ្លាចប៉ាសម្លុតឱ្យ ខ្លាចប៉ាសម្លក់ ខ្លាចប៉ាខឹង។ ប៉ាតែងតែធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្ត។ ប៉ាដឹងទេ ថាពេលម្ដងៗខ្ញុំខំនិយាយជាមួយប៉ា ខ្ញុំត្រូវប្តេជា្ញយកសេចក្តីក្លាហានទាំងអស់ក្នុងពោះ ផ្ទុយមកវិញខណៈចាប់ផ្ដើមរកហាមាត់មានតែអួរដើមកនិងទឹកភ្នែករលីងរលោង ដូចនេះបានជាខ្ញុំសុខចិត្តមិននិយាយរកតែម្តង។

ម៉្យាងទៀត ប៉ាជាមនុស្សមហារវល់! ខ្ញុំស្ទើរតែមិនចាំថាពេលណាប៉ាយកខ្ញុំទៅរៀន និងជូនខ្ញុំមកផ្ទះវិញទេ ព្រោះចំនួនដងនៃការជូនកូនស្រីម្នាក់នេះវាតិចពេក។ ចំពោះរឿងរៀនវិញ ប៉ាបង្ហាត់ខ្ញុំតែម្ដងគត់។ ចាំទេ? ប៉ាបានពន្យល់ពីកិច្ចការផ្ទះទាក់ទងនឹងចំណោទគណិតវិទ្យាថ្នាក់ទី៣ (ពន្យល់ហើយ ពេលកូនមិនយល់ ស្ដីឱ្យទៀត!)។

តើប៉ាមានអារម្មណ៍បែបណាចំពោះការសិក្សារបស់ខ្ញុំ? កាលថ្នាក់ទី៩ ពេលខ្ញុំប្រឡងជាប់សិស្សពូកែខ្មែរថ្នាក់ជាតិ ខ្ញុំដឹងថាប៉ាសប្បាយចិត្ត ហើយដើរអួតគេឯងពីខ្ញុំ តែប៉ាបែរជាមិនសរសើរ និងជម្រុញខ្ញុំឱ្យខិតខំលើអ្វីដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ទេ។ ប៉ាបាននិយាយណែនាំឱ្យខ្ញុំខិតខំរៀនយកមុខវិជ្ជាណាផ្សេង (គណិត រូប អីវិញអីណា) ដោយសារតែវាមានប្រយោជន៍ហើយគេទទួលស្គាល់ច្រើន។ តើប៉ាដឹងទេ? ធ្លាប់ដឹងទេ? ធ្លាប់សួរកូនស្រីម្នាក់នេះទេ ថាវាស្រឡាញ់អី? វាចូលចិត្តអី? ហេតុអ្វីបានជាប៉ាចូលចិត្តបញ្ជាអ្នកដទៃធ្វើតាមខ្លួនឯង។ ក្នុងថ្នាក់ទី៩ នេះដែរ ខ្ញុំបានធ្វើឱ្យប៉ាអស់សង្ឃឹមលើរូបខ្ញុំ ដោយសារខ្ញុំឈឺរមួលផ្សំខ្ជិល មិនចង់ទៅរៀន ហើយចេះតែធ្វើពត់មិនចង់ទៅសាលារហូតដល់ថ្ងៃប្រឡងឆមាសទី១ ទើបភ្ញាក់ខ្លួនទៅរៀនវិញ។ ប៉ាមិនបាននិយាយណែនាំដោយផ្ទាល់ឱ្យខ្ញុំទៅរៀនទេ បែរជាប៉ាផ្ដាំតាមម៉ាក់ថា «ប៉ាមិនសប្បាយចិត្តឃើញសភាពមករាបែបនេះទេ»។

ចប់ថ្នាក់ទី១០ ខ្ញុំស្នើសុំប៉ាមករៀននៅភ្នំពេញ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំរៀនជិតចប់ថ្នាក់ទី១២ ហើយ ឯប៉ាវិញក៏ជិតចូលនិវត្តន៍ពីការងាររាជការ ហើយបងប្អូនខ្ញុំក៏កាន់តែជ្រេវ័យ។ ខ្ញុំអាយុ ១៧ឆ្នាំ
ហើយអ្វីដែលខ្ញុំចង់ធ្វើគឺខ្ញុំចង់ក្លាយជាស្ត្រីដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ដែលមនុស្សស្រីធម្មតាមិនអាចធ្វើបាន។ ជំនាញដែលខ្ញុំចង់រៀនគឺវិស្វកម្មបរិស្ថាន។ ប៉ា!! លើកនេះខ្ញុំលេងមែនទែនហើយ! ខ្ញុំចង់ប្រាប់ប៉ាថា «ខ្ញុំនឹងហ៊ានចេញមុខទទួលខុសត្រូវលើផ្លូវដែលខ្ញុំបានជ្រើសរើស ពីព្រោះការរើសនេះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំជឿជាក់ថា ខ្ញុំនឹងទទួលបានជ័យជម្នះលើរាល់ឧបសគ្គនានាដែលនៅបាំងសេចក្តីប្រាថ្នា។»

ប៉ា!! ប៉ាមានកាតព្វកិច្ចចិញ្ចឹមបីបាច់គ្រប់គ្រងថែរក្សាកូនមែន តែខ្ញុំមិនចង់មានគំរូដូចបងៗខ្ញុំខ្លះ។ ខ្ញុំមិនចង់រស់នៅក្នុងជីវិតងាយស្រួលរហូតនោះទេ។ លុយជាកត្តាចម្បងដើម្បីរស់នៅមែន ប៉ុន្តែយើងកើតមកមួយជីវិតតែប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយជាតិនេះ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យខ្លួនខ្ញុំក្លាយជាម្ចាស់នៃជីវិតនេះ។ ខ្ញុំមិនចង់យកប៉ាមកជាលេសបន្ទោសថា ពេលដែលខ្ញុំបរាជ័យគឺព្រោះមកពីអ្វីៗដែលប៉ាធ្វើឱ្យ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យប៉ាផ្តល់ទំនុកចិត្តដ៏មុតមាំមកកាន់ខ្ញុំ ប្រសើរជាងបញ្ជាផ្លូវឱ្យខ្ញុំដើរ។ ខ្ញុំដឹង! ខ្ញុំដឹងថាប៉ាមិនចង់ឱ្យខ្ញុំទទួលរងទុក្ខវេទនាដែលប៉ាធ្លាប់បានហែលឆ្លង។ តែខ្ញុំយល់ថាជីវិតខ្ញុំជារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវតែចេះរៀនតស៊ូបណ្ដើរៗ និងរៀនរស់នៅដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំចង់ចេះទទួលខុសត្រូវ ខ្ញុំចង់ឱ្យប៉ាឃើញថាខ្ញុំនឹងទទួលបានជោគជ័យដោយការតស៊ូព្យាយាមយកអ្វីដែលខ្ញុំស្រឡាញ់។

ពីកូនស្រីក្បាលរឹងបំផុត(របស់ប៉ា?)


ឱ្យកូនសូមទោស      សូមប៉ាសណ្ដោស      យល់ពីចិត្តកូន
បំណងកូនមាន      គម្រោងរលូន     ឱកាសមិនសូន្យ
     កូនអាចធ្វើបាន។
ប៉ាចង់ឱ្យល្អ      តែកូនមិនអរ      ទទួលលំអាន
ល្អអីមានលុយ      ផ្ទុយវិញថ្កើងថ្កាន      ចេះស៊ូអាងប្រាណ
     ម្ចាស់ការអាត្មា៕

1 comment:

  1. I adore how raw, tasteful, and relatable this article is; once again, brilliant work, Macara! :) It seems to me that parents want the safest option for their children rather than the best, though, but I am sure there are more to the stories. If there is any way doable, however, I hope that you can look at things in a different perspective and see the good intentions/messages behind those coarse words and rough acts. After all, communication can become very limited with people you are closed with. :)

    Regardless, thank you for sharing such a thought-provoking article. :)

    ReplyDelete