Friday, April 29, 2016

In difficult circumstances, a commune council responds

By Sovadhanak Hun

Samnang, his mother and Commune Focal Point La Phay (in pink)
at the health centre
© UNICEF Cambodia/2015/Hun Sovadhanak

On a dry, hot Tuesday morning in the village of Damnak Sdey in western Battambang Province, 11-year-old Ien Samnang waits outside a health centre. He has come to receive treatment for sores on his legs resulting from a spinal cord injury. His mother and the commune focal point for women and children carry him inside. The mother and son have travelled more than five kilometres from their village for the appointment, which is being provided for free by their commune.

Wednesday, April 27, 2016

Keeping children with families and in the community: Efforts to provide loving homes to vulnerable children

By Iman Morooka

Little Bunly* has just woken up from his afternoon nap. He looks sleepy and slightly grumpy, but he slowly gets into his usual post-nap routine: his foster mother washes his face, puts some baby powder on his face and body to help soothe his skin, and gets him dressed. They then sit together on the stilted platform at the entrance of their house and open a book to look at drawings of animals.

Bunly (name changed) and his foster mother sit at the entrance of their house
to look at drawings of animals in a book.
UNICEF Cambodia/2015/Antoine Raab

“Can you tell me what this is?” asks Theavy*, Bunly’s foster mother. “Cat,” he answers. She asks him again pointing to another drawing. “Cow! Fish!” Bunly continues naming animals in the book.

“He has come a long way since I started looking after him one year ago,” Theavy said. “He learned a lot of things. He can greet people, invite guests to have lunch or dinner with us, and many other things.”

Thursday, April 21, 2016

កុមារជាមុខទំនិញ៖ ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងរបរទុច្ចរិតលើកុមារកំព្រានៅកម្ពុជា

ដោយ រ៉ូបឺត ខាម៉ៃឃើល

To read this post in English, please click here.

នៅពេលកុមារអាយុ១២ឆ្នាំ ឈ្មោះសាឌី ត្រូវបានយកមកដាក់​នៅ​ក្នុង​មណ្ឌលកុមារកំព្រាកាលពីមួយទសវត្សរ៍មុន ដែលស្ថិតនៅតាមដងស្ទឹងក្នុងក្រុង បាត់ដំបងភាគ​ខាង​​លិច​​នៃ​​ប្រទេស​កម្ពុជា គឺមិនមែនដោយសារឪពុកម្តាយនាងបានបាត់បង់ជីវិតនោះឡើយ ប៉ុន្តែ គឺដោយ​សារ​ពួកគាត់​ក្រីក្រ​ពេក។

នៅក្នុងពេលនោះ ប្រជាជនកម្ពុជាប្រមាណពាក់កណ្តាល រស់នៅក្រោមខ្សែបន្ទាត់ភាពក្រីក្រ។ ទោះបី សមាមាត្រនេះត្រូវបានកាត់បន្ថយអស់ច្រើនជាងពាក់កណ្តាលហើយក៏ដោយ ប្រជាជន ២,៥លាននាក់ នៅតែរស់​នៅ​ក្នុងភាពក្រីក្រនៅឡើយ។

សាឌី និងម្តាយនាង (បែរខ្នង) និយាយជាមួយលោកស្រី តារា វីនគ្ល័រ (ឆ្វេង)
អង្គការ CCT

UNICEF Cambodia/2015/ Robert Carmichael

ឪពុកម្តាយសាឌីដែលមិនអាចទំនុកបម្រុងកូនរបស់ពួកគាត់ដែលមានរហូតដល់៩នាក់នោះ ពួកគាត់ជឿថា ការ​ដាក់នាងនិងប្អូនប្រុសរបស់នាងនៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រា អាចឲ្យពួកគេបានចូលរៀន និងអាចមានជីវិតរស់នៅ​ប្រសើរ​ជាងមុន។ នេះជាការយល់ខុសជាទូទៅនៅកម្ពុជា។

Monday, April 18, 2016


ដោយ ហេងសូរីតា 

To read this post in English, please click here.

សូរីតា អាយុ ១៨ ឆ្នាំ គឺជានិស្សិតនៃដេប៉ាតឺម៉ង់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងសារគមនាគមន៍នៃសកលវិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទភ្នំពេញ នៅកម្ពុជា។ នាងក៏ជាអ្នកសរសេរប្លុករបស់គេហទំព័រសកល​ Voice of Youth ផងដែរ។ នៅក្នុងឱកាសនៃទិវាទឹក​ពិភព​លោក និងយុទ្ធនាការសកល #ClimateChain របស់​អង្គការយូនីសេហ្វ យើង​សូមបង្ហាញ​ជូន​អត្ថបទរបស់នាង  ស្តីអំពីការយល់ឃើញរបស់នាង​លើ បញ្ហា​បម្រែបម្រួលអាកាសធាតុ។

សូរីតា ចូលរួមនៅក្នុងយុទ្ធនាការ #ClimateChain របស់អង្គការយូនីសេហ្វ
© Sorita Heng

សូមស្រមៃមួយភ្លែតថា រូបអ្នកមានគ្រួសារ។ កូនប្រុសឬកូនស្រីរបស់អ្នក មានអាយុបីឆ្នាំ ហើយ​ស្ថានភាព​នៃការរស់នៅរបស់អ្នកមានដូចតទៅ...

Tuesday, April 12, 2016

The best for children: UNICEF supports the reintegration of children from residential care institutions to their families

By Buthdy Sem

Arun is reading book at his house
© UNICEF Cambodia/2015/Buthdy Sem

Ten-year-old Arun lived in an NGO-run residential care institution in Siem Reap Province for three years. Arun’s mother was approached directly by the director of the institution. He told her that his ‘orphanage’ could provide Arun with a good education, English language training, food, and clothes. Arun’s mother knew that other people in the local area had also sent their children to stay at the same place. As a widow, it was not easy for her to care for Arun and his three siblings. The family was living in poverty. Eventually, she made the difficult decision to send her little boy to the orphanage. She thought Arun would receive good food, shelter and an education, and would have an opportunity to learn English from foreigners. Siem Reap is Cambodia’s most popular tourist destination, and is also home to high numbers of volunteers from abroad.

Friday, April 8, 2016

មួយថ្ងៃក្នុងជីវិត៖ លោក កែម និងការងារក្នុងសិប្បកម្ម ទឹកស្អាត

ដោយ  Eun-Young Jeong

To read this post in English, please click here.

កឹម សុកែម ក្រោក​ពីដេក​រាល់ថ្ងៃ​ នៅ​ម៉ោង ៤ ព្រឹក ពី​អង្រឹង​របស់គាត់ ដែល​ចង​នៅ​កៀក​នឹង​គំនរ​ធុងទឹក​ទទេ។ គាត់​ដេក​ក្នុង​សិប្បកម្ម ​ទឹកស្អាត ក្នុង​ភូមិ​របស់​គាត់នេះ អស់រយៈពេល​ជាង​មួយ​ឆ្នាំ​ហើយ​ ។​

នេះមិន​មែន​ដោយសារ​តែ​គាត់​គ្មាន​ផ្ទះ​សម្បែង​នោះទេ។ ផ្ទះ​របស់​កែម នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពី​សិប្បកម្ម​នេះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ការ​រស់នៅ​ក្នុង​កន្លែង​សំអាត​ទឹក​បែបនេះ បាន​ក្លាយជា​ទម្លាប់របស់គាត់។ បុរស​ដែលមានវ័យ ២២ឆ្នាំ រូបនេះ និយាយថា “ប្រសិនបើ​ខ្ញុំ​គេង​នៅទីនេះ ខ្ញុំ​អាច​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើការងារ​ភ្លាមតែ​ម្តង និង​ការពារ​កុំ​ឲ្យ​គេ​ចូលលួច​របស់របរ”។​

ចាប់ផ្តើម​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ោង ៤ ព្រឹក មិន​មែន​ជា​ការងាយ​ស្រួលនោះទេ ប៉ុន្តែ កែម គឺជា​មនុស្ស ដែល​មាន​ការ​ប្តេជ្ញាចិត្ត។ លើសពីនេះ គាត់​មាន​គោលដៅ​ច្បាស់លាស់ នោះគឺ​ត្រូវ​ដឹក​ទឹក​ចំណុះ ២០ លីត្រ ចំនួន ២១ ធុង ទៅ​កាន់​សាលា​បឋមសិក្សា​ចំនួន ២ ដែល​នៅ​ជិតនោះ ឲ្យ​បាន​មុនម៉ោង ៧ ព្រឹក។ បន្ទាប់មក គាត់​ត្រូវ​ដឹក ៥០ ធុង​ទៀត ទៅជុំវិញ​សហគមន៍​របស់​គាត់​ ក្នុង​ឃុំ​វល្លិ​ស​នេះ។

ទឹក​ច្រកដាក់​ធុង ត្រៀម​ជា​ស្រេច​ ដើម្បី​ដឹក​ទៅ​តាម​ផ្ទះ និង​សាលារៀន​ ក្នុង​ឃុំ​វល្លិស
© UNICEF Cambodia/2016/Eun-Young Jeong

Thursday, April 7, 2016

It takes a village: Eliminating maternal and neonatal tetanus in Cambodia’s northeast

By Ponlok Leng

Chrum Chai, village health volunteer, visits a pregnant woman‘s house
©UNICEF Cambodia/2015/Leng

Chrum Aei is eight months pregnant with her second child. She lives in Pou Chrey Chang, a village populated by ethnic Phnong people in the remote, northeastern province of Mondulkiri. Here, there are still centuries-old rituals being practiced in everyday life. But some of them—like those used for pregnant women and newborns in place of proper health care—can be very harmful. Coupled with inadequate antenatal care, such practices make Mondulkiri one of three provinces in Cambodia where pregnant women and newborns are at the highest risk of contracting tetanus.

Tetanus is a painful disease that can kill mothers and their newborn babies. Tetanus occurs when bacteria enter the body through a break in the skin. The bacteria produce a poison that attacks the central nervous system.

Tuesday, April 5, 2016

Social protection in Cambodia: An opportunity and a possibility

By Eun-Young Jeong

Maki Kato, Chief of Social Inclusion and Governance at UNICEF, explains the importance of social protection for children in Cambodia. 
© UNICEFCambodia/2016/Eun-Young Jeong

Social protection ensures that everyone has access to a minimum standard of living. For the most vulnerable and disadvantaged children, this means being supported by cash or in-kind transfers so that they can have a fair chance in life. While Cambodia has seen remarkable economic growth in recent years, there are disparities in access to basic social services, which have a huge impact in the survival and growth of the most vulnerable and disadvantaged children. For example, a child from the poorest household is three times more likely to die before reaching the age of 5 compared to a child from the richest household.

Recently, Cambodia took an important step forward towards enforcing universal social protection under the Social Protection Policy Framework (SPPF). I spoke with Maki Kato, Chief of Social Inclusion and Governance at UNICEF Cambodia, who is closely involved in the process. She explained why the SPPF is an exciting development for Cambodia and how it is hoped to change the lives of the most vulnerable people, especially children.

Friday, April 1, 2016


ដោយ៖ ហេង សូរីតា

To read this post in English, please click here.

នៅពេលនិយាយពីរឿងសង្រ្គោះពិភពលោកវាជាការប្រសើរបំផុត ដែលយើងត្រូវចាប់ផ្តើមពីរឿងរ៉ាវតូចៗ

ពីព្រោះ កាលណាយើងគិតពីរឿងធំៗ វាអាចបង្កឲ្យយើងមានភាពស្មុគស្មាញច្រើនលើសលុប ហាក់ដូចជាមិនអាចឈានទៅរកដំណោះស្រាយអ្វីបានឡើយដូច្នេះវាហួសពីការគ្រប់គ្រងរបស់យើង។ វាហាក់ដូចជាយើងប៉ុនប៉ងសុំចុះចាញ់មុនទៅហើយ។ និយាយរួម តើយើងអាចសង្ឃឹមថានឹងសម្រេចបានភាពរីកចម្រើន​​របៀបណា នៅលើការងារដ៏ធំធេងបែបនេះ?

ជាតួយ៉ាង នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងគិតអំពីប្រព័ន្ធអប់រំរដ្ឋ ក្នុងប្រទេសកម្ពុជារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏មានគំនិតអស់សង្ឃឹមទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនអាចបំបាត់អំពើពុករលួយ មិនអាចជួយឲ្យសេដ្ឋកិច្ចមានកំណើនបានឡើយ។ ខ្ញុំមិនមានតួនាទីក្នុងការជ្រើសរើសគ្រូបង្រៀន មិនអាចតម្លើងប្រាក់ខែ គ្រូបង្រៀនបាននោះទេ។ ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំអាចលើកកម្ពស់ការយល់ដឹង និងចូលរួមក្នុងបុព្វហេតុសប្បុរសធម៌បាន។ ប៉ុន្តែ តើខ្ញុំពិត​​ជាបានធ្វើឲ្យមានការរីកចម្រើនតិចតួច ឬបានត្រឹមតែដោះស្រាយបញ្ហាសើរៗ?​